PODSTAWOWE TEZY PROGRAMU PREZYDENCKIEGO DLA MIASTA KRAKOWA EWY BIELECKIEJ

I. ROZWÓJ, PROMOCJA I ZARZĄDZANIE MIASTEM

Celem prezydentury Ewy Bieleckiej będzie przywrócenie zaufania społecznego samorządowi i jego instytucjom poprzez:
- zmianę stylu sprawowania władzy z rządzenia na zarządzenie,
- jawność działania Rady, Zarządu, Urzędu,
- podejmowanie decyzji w oparciu o kryterium rozwoju miasta i poprawy życia jego mieszkańców
Otwarcie miasta na inwestorów zarówno krajowych, jak i zagranicznych pozwoli na stworzenie nowych miejsc pracy i zwiększenie dochodów miasta. Zmiana sposobu promocji miasta wraz z pełnym wykorzystaniem możliwości pozyskania środków Unii Europejskiej przywróci Krakowowi miano jednej z europejskich stolic, nie tylko kulturowych, ale gospodarczych i turystycznych. Działania te będą miały na celu stworzenie w mieście centrum konferencji naukowych.
Turystyka pielgrzymkowa do Światowego Centrum Kultu Miłosierdzia Bożego - Sanktuarium św. Faustyny w Łagiewnikach wymaga zdecydowanego wsparcia ze strony Prezydenta Miasta. Miasto powinno wykorzystywać imprezy sportowe w nim organizowane do szerokiej promocji.


II. POLITYKA SPOŁECZNA

Jednym z głównych zadań Ewy Bieleckiej jako Prezydenta Miasta Krakowa będzie gruntowna przebudowa systemu opieki społecznej, który w obecnym kształcie nie spełnia swojej roli. Odbiurokratyzowanie opieki społecznej pozwoli na uzyskanie środków, przeznaczonych dla uprawnionych, a obecnie konsumowanych przez obsługę sytemu.
Aktywizacja roli pracowników opieki społecznej, tak aby ich zadania nie ograniczały się tylko do dystrybucji środków, lecz miały na celu pomoc w zmianie sytuacji osób pobierających świadczenia. Zmiana struktury zatrudnienia musi umożliwić ośrodkom właściwą prawną pomoc prawną, odpowiedni osobisty kontakt, konieczną pomoc w załatwieniu podstawowych spraw życiowych podopiecznych.


III. BUDOWNICTWO

Największym wyzwaniem dla władz samorządowych w przyszłej kadencji będzie zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych osobom o niskich dochodach, które utraciły prawo do lokalu socjalnego (wyroki eksmisyjne) lub nie mogą go pozyskać bez pomocy gminy (np. młode małżeństwa). Dotychczasowy system Towarzystwa Budownictwa Społecznego i spółdzielnie mieszkaniowe przewyższają możliwości finansowe wielu rodzin o niezaspokojonych potrzebach mieszkaniowych. Dlatego też konieczna jest zmiana podejścia do problemów mieszkaniowych i skoncentrowanie działań w sposób zapewniający pomoc najbardziej potrzebującym. Pomoc gminy nie powinna jednak pozbawiać mieszkańców inicjatywy i świadomości, że to przede wszystkim oni powinni zadbać o swoje potrzeby mieszkaniowe. Racjonalne działanie samorządu powinno polegać na:
- dostarczeniu doraźnej pomocy w sytuacji eksmisji, katastrofy budowlanej czy wypadku losowego (pożar, powódź itp.),
- tworzeniu warunków do powstawania zasobów tanich mieszkań, do których osoby wymagające pomocy gminy będą mogły się przeprowadzić na stałe.

Tanie mieszkania oznaczają zarówno lokale wynajmowane za niezbyt wygórowany czynsz, jak i mieszkania wybudowane tanio, na gruntach gminnych i pod kontrolą gminy. Mieszkania takie mogły by być kupowane przez rodziny, które są w stanie wyjść z kryzysu i skorzystać z kredytów mieszkaniowych zapowiadanych w programach rządowych i nowych ustawach. Zasób mieszkań winien być tworzony przez gminę poprzez zakup lokali na rynku pierwotnym i wtórnym, adaptacje hoteli robotniczych lub innych obiektów na budynki mieszkalne. Mieszkania pozyskiwane przez gminę ( np. TBS) służyć winny przede wszystkim do rozwinięcia i stymulowania szerokiego programu zamian mieszkań w mieście, dostosowujących standard i wielkość mieszkania do sytuacji ekonomicznej rodziny.


IV. BEZPIECZEŃSTWO

Działania dwukierunkowe
a) na poziomie lokalnym:
- nałożenie na straż miejską obowiązku patroli w godzinach wieczornych i nocnych,
- rozwinąć system monitoringu w miejscach najbardziej zagrożonych przestępczością i chuligaństwem.
b) na poziomie centralnym dążenie do zmian prawa o policji, w celu przekształcenia struktury w kierunku 20% administracji na 80% służby.